قاصدک غم دارم،

         غم آوارگی و در به دری،

                      غم تنهایی و خونین جگری.

قاصدک وای به من، همه از خویش مرا می رانند،

همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند.

مادر من غم هاست،

مهد و گهواره ی من ماتم هاست.

قاصدک در یابم! روح من عصیان زده و طوفانیست.

آسمان نگهم بارانیست.

قاصدک غم دارم،

                  غم به اندازه ی سنگینی عالم دارم.

قاصدک غم دارم،

                  غم من صحراهاست،

                          افق تیره ی او نا پیداست.

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی،

و به تنهایی خود در هوس عیسایی،

و به عیسایی خود ، منتظر معجزه ای غوغایی.

قاصدک زشتم من، زشت چون چهره ی سنگ خارا،

  زشت مانند زال دنیا.

قاصدک حال گریزش دارم،

می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست،

پستی و مستی و بد مستی نیست.

می گریزم به جهانی که مرا نا پیداست،

شاید آن نيز فقط يك روياست .....