غروب پاییز

	غروب پاییز

كلاغه به خونش نرسيد ( خداحافظي )

خداحافض كمي غمگين به ياد اون همه ترديد

به ياد آسموني كه من و از چشم تو مي ديد

دقيقا يادمه 20/11/84 بود ، شب دامنشو همه جا پهن كرده بود و همه خوابيده بودن و من براي اولين بار از وبلاگ قديميم كه پرشيان بلاگ بود خداحافظي كردم و اومدم توي بلاگفا يه خونه جديد ساختم ، اسمش رو هم به رنگ دلتنگيام ، غروب پاييز گذاشتم ،و با اين نيت ساختمش كه تا سالها همراه غصه ها و خوشيام باشه ، آخه غروب مصادف با فصل جديدي از زندگي من بود ، فصلي كه پر از هيجان و شور جووني بود و تصميماتي كه آيندمو ورق مي زد ، آينده اي كه هيچ كس ازش خبر نداشت ،

كم كم غروب واسه ي خودش وارد دوران جديدي شد ، دوراني كه ديگه از دلتنگيهاي من توش خبري نبود و اصلا طعم يه غروب پاييزي رو نمي داد ، و با حرف يه آشناي كه الان خيلي غريبه شده يه پنجره جديدي رو به تصورات من باز شد كه ياد آور تموم خاطرات غروب پاييزه 25 مهرماه 84 بود ، واقعا تعبيرزيبا و بجايي بود ، تا اون لحظه حتي يكبار هم بهش فك نكرده بودم ، اما از اون به بعد غروب پاييز شد خونه كلي خاطره و تجربه شيرين ، پر از اومد و شد ها و شب بيداري ها و آپهاي مختلف ، با اينكه انوقتا امكان دسترسي به نت برام كم شده بود هر جور بود يه آپي ميزاشتم كه حال و هواي اون دوران رو به يادم بياره، توي اين مدت هم دوستاي زيادي پيدا كردم كه هميشه لطف و محبت خودشون رو با كامنتهاشون به من مي رسوندن .

....ماه ها پشت سر هم ميومدن و مي رفتن و ما پا گير تموم خاطرات شيرين غروب و دوستا شده بوديم ، و شيريني هاي غروب هر روز و هر روز بيشتر مي شد و خاطراتي كه توي ذهنمون نقش مي بست و شايد هيچ وقت هم به دل غروب راه پيدا نمي كرد ، توي صفحه دلمون نوشته مي شد .اما مگه مي شه دم دماي يه غروب پاييز دلت نگيره ؟، مگه مي شه يه غروب پاييز اصالت خودش و از ياد ببره؟

مگه مي شه همه چي به دست فراموشي سپرده بشه ؟!، نه مطمئنا نمي شه ........ و بلاخره توي يه روز بهاري از سال 86 غروب به اصل خودش برگشت و غروب بودن خودش و ثابت كرد ، غروبي كه با خاطرات و تجربه هاي شيرين شروع شد و زندگي كرد، حالا وقتش رسيده كه با دلتنگي هاي بيشتر و تجربه هاي تلختر جل و پلاس خودش و جمع كنه و به فراموشي ها سپرده بشه و جاش و به يه شب ظلماني بده ، آخه ديگه تاريخ مصرفش گذشته ، ديگه هيچ حرف و خاطره اي نيست كه توش قلم زده بشه ، آخه نقشهاي نقاشي ما اينقدر كم رنگ شدن كه ديگه معلوم نيستند ، آخه نفسهاي آخر امونش و بريده و معلق بودن ميون موندن و رفتن داغونش كرده......... همه چي به ته رسيده ، و داشتن يه وبلاگ ذوق و حوصله مي خواد و من نه ديگه برام ذوقي مونده نه سر سوزن حوصله اي ، و …… قصه ما به سر رسيد ، كلاغه به خونش نرسيد، راستش هيچ وقت فك نمي كردم اينطوري با غروب خداحافظي كنم اما وقتي به ته خط مي رسي بايد پياده شي و بزاري توي راه جديد زندگيت ادامه پيدا كنه ، البته اگر ته مونده اي از زندگيت هنوز باقي مونده باشه كه بتوني به دل خوشيش نفس بكشي و زنده باشي.

خداحافظ به شرطي كه نبندي دل به رويا ها

بدوني بي تو و با تو همينه رسم اين دنيا

***********************

همينجا از همه دوستاي گلم تشكر مي كنم كه با عطر نفسهاشون هم قدم لحظهام بودن ، ازتون خيلي چيزا ياد گرفتم ، ممنونم.

نياز و نيلو هم يه ايده جديد به كار بردن و واسه ي من و بقيه دوستاي خودشون آيكنهاي رو در نظر گرفته بودن كه اينكارشون رو هم گذاشتم به پاي لطف سرشارشون نسبت به غروب.

حالا منم مي خوام با اجازه آيكنهاي رو براي اين دو دوست عزيز ،نيلو نياز، بزارم كه هميشه يادآورشونه و براي همتون روزهاي آفتابي و شب هاي پر ستاره اي رو آرزو مي كنم ، سراسر از دلخوشي و شادي.

نياز: نيلو:

***********************

شعر وداع فروغ رو هم ، به ياد همه دوران زيباي كه با غروب داشتم مي نويسم:

ميروم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه خويش

بخدا ميبرم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

ميبرم تا كه در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه عشق

زينهمه خواهش بيجا و تباه

مي برم تا ز تو دورش سازم

ز تو اي جلوه اميد محال

ميبرم زنده به گورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد، مي رقصد اشك

آه ، بگذار كه بگريزم من

از تو ، اي چشمه جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

عاقبت بند سفر پايم بست

ميروم ، خنده بلب ، خونين دل

ميروم ، از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

+ نوشته شده در یکشنبه ششم خرداد 1386ساعت 13:55 توسط آسمونی |

نقطه سر خط

دانستن کافي نيست بايد اقدام کرد خواستن کافي نيست بايد کاري کرد (گوته)

امروز بدون شك يه روز جديده و داره اتفاقاي جديدي هم مي يوفته ، منم كه بي اندازه خوشحالم

، امروزم به آفتاب يه سلام دوباره دادم و تصميم خودمو گرفتم كه بازم از سر خط شروع كنم ،

پس پيش بسوي نقطه سر خط .

نقطه سر خط مي تونه خيلي معني داشته باشه ، ولي در كل به معنيه شروعه ،

يه شروع دوباره بدون حتي يه لحظه فك كردن به گذشته ، اون چيزاي كه گذشته و يا از دست داديم ، چيزاي هستن كه الان ما اونا رو نداريم ، پس بايد سخت به فكر داشته هامون باشيم ،